Działalność bractw strzeleckich ma wiekową historię. Tworzenie się tych organizacji w średniowiecznych miastach wiąże się z rozwojem struktur samorządowych oraz z obowiązkiem obrony spoczywającym na mieszkańcach. Rolą każdego bractwa było utrzymanie sprawności bojowej jej członków. Raz w roku organizowane były zawody strzeleckie, podczas których wybierano zwycięzcę, który otrzymywał na rok tytuł „króla”. Strzelano zazwyczaj do tarczy drewnianej lub blaszanej. W Polsce najczęściej był to kurek, czyli kogut, stąd też bractwa te powszechnie nazywane były bractwami kurkowymi, a zwycięzca nosił nazwę „króla kurkowego”. Bractwa skupiały w swoich szeregach rzemieślników i kupców. Członkowie bractwa oprócz ćwiczeń musieli także opłacać składki, zadbać o odpowiedni strój i broń, z której obowiązywało w danym bractwie strzelanie.  Organizacje te stały się z czasem ważną częścią kultury mieszczańskiej, a coroczne wybory króla strzelców były dla mieszkańców miast oczekiwanym wydarzeniem.