Gdy 9 sierpnia 2007 roku chowano Pana Matyska, w ostatniej drodze towarzyszyło mu więcej osób niż komukolwiek do tej pory, a przecież był to samotny człowiek, który całe życie poświęcił kościołowi. Był uosobieniem takich cnót, jak: skromność, pracowitość, dobrotliwość i całkowite a prawie bezinteresowne oddanie swojej pracy. Dziś trudno znaleźć jest takich ludzi. W czasach, gdy wartość człowieka mierzy się w sposób jak najbardziej materialny, on całym swoim życiem zasłużył sobie na pamięć i szacunek. W Głogówku wszyscy wiedzą, że po wojnie i wyjeździe rodziny Oppersdorffów zamek został ogołocony ze wszystkiego, co dało się wynieść, a skarby kościoła, które do dzisiaj możemy podziwiać i którymi możemy się szczycić dzięki bohaterowi mojej pracy, zachowały się do dzisiaj. Szacunek należy się także temu, w jaki sposób pracował czy raczej poświęcił się kościołowi aż do końca swoich dni. Szanowany przez wszystkich proboszczów, z którymi współpracował, a było ich wielu, ministrantów i Głogówczan.