Głogówek Online
 
22 | 08 | 2017
Z dziejów rodu Oppersdorffów Drukuj
Historia - Artykuły i Opracowania
Autor: Albert Szyndzielorz   
Poniedziałek, 17 Marzec 2008 10:00

Wiek XVI w historii ustroju Górnego Śląska, a zwłaszcza księstwa opolsko-raciborskiego, jest wiekiem przełomowym, w którym dokonują się głębokie ustrojowo-administracyjne i w ślad za nimi idącymi zmiany strukturalne szlachty górnośląskiej.

Po śmierci w 1532 r. Ostatniego piastowskiego księcia opolsko-raciborskiego Jana II i przejściowym posiadaniu przez Hohenzollernów, księstwo to przechodzi na własność korony czeskiej.

W średniowieczu, zwłaszcza w XIV i w początkach XV w., księstwo opolsko-raciborskie, podobnie jak i inne księstwa, dzielone było na wiele niewielkich księstewek, powstających i likwidowanych w zależności od ilości męskiego potomstwa panujących książąt. Były to miniaturowe księstwa liczące od 2 do 5 tysięcy mieszkańców i istniejące przez okres jednego lub dwóch panujących. Były nimi prawie wszystkie miasta na Górnym Śląsku, m.in. i Głogówek. Pozostała po nich określona infrastruktura (zamki książęce, fundacje – klasztory szpitalne) oraz niektóre struktury administracyjne i urzędy, na bazie których w połowie XVI w. Zaczęto tworzyć nowe powiaty i państwa. Powstałe państwa oddawano początkowo nowym właścicielom w lenno, a pod koniec XVI w. Zaczęto je odsprzedawać.

Zmiany te wywarły olbrzymi wpływ na rolę i położenie szlachty górnośląskiej, która była jednak z nielicznymi wyjątkami, biedna, posiadająca niejednokrotnie zaledwie niewielką część wsi. Większość miejscowości posiadała zaś często po kilku właścicieli.

Od końca XV w. Pojawia się na terenie Górnego Śląska nowa generacja szlachty, głównie pochodzenia morawsko-czeskiego, związana blisko z przedstawicielami administracji królewskiej. Ta grupa szlachty wykupuje powstałe państwa, przekształcając je w XVII w. W nowocześniejsze organizmy gospodarcze - majoraty*.

Wraz z przejęciem w połowie XVIII w. W wyniku wojen śląskich, większości Górnego Śląska przez państwo pruskie, zjawia się na tym terenie kolejna, trzecia już generacja szlachty, tym razem głównie pochodzenia pruskiego i pomorskiego, związana prawie wyłącznie ze służbą wojskową i administrację państwową. Przyjmowana niechętnie przez szlachtę poprzedniej generacji nie potrafiła wyprzeć górnej jej warstwy (właścicieli majoratów).

Typowym przykładem kariery nowej generacji szlachty w epoce Habsburgów na Górnym  Śląsku są dzieje rodu Oppersdorffów. Jeden z najznamienitszych rodów tej ziemi, przedstawiciele którego osiągnęli najwyższe stopnie kariery w cesarstwie austriackim, posiadali tytuł hrabiów Rzeszy (Reichsgrafów), jeden z nich był marszałkiem polnym wojsk cesarskich i naczelnym wodzem wyprawy przeciwko Turkom, dwunastu piastowało urzędy starostwa różnych księstw śląskich, liczni członkowie tego rodu zajmowali najwyższe urzędy na dworze cesarskim oraz na terenie Śląska, Moraw i Czech.

Od XVI w. ród dzielił się na kilka linii:

1.      Najstarsza dolnośląska linia z rodowej Gaci koło Oławy (Heidau bei Ohlau) wymarła w 1679r. Nie posiadała majątków na terenie Górnego Śląska 0 stąd nie będzie omawiana.

2.      Linia ewangelicka śląsko-czesko-saska z Koźla i Sławięcic, Hermanic i Markwarcic w Czechach – wymarła prawdopodobnie w 1678r.

3.      Linia czeska z Czastolowic – istnieje współcześnie.

4.      Linia górnośląska z Głogówka – wymarła w 1714r. Z niej wydzieliły się:

5.      Linia opawska z Wielkich Heraltic – wymarła w 1744r.

6.      Linia morawska z Bouzowa – wymarła w 1781r.

Szczyt potęgi Oppersdorffowie osiągnęli w drugiej połowie XVI i pierwszej połowie XVII w. Później poszczególne linie zaczęły ubożeć i wymierać lub zniknęły ze sceny politycznej. Jedynie właściciele Głogówka dzięki utworzeniu majoratu utrzymali się na wysokim poziomie materialnym i społecznym. Po wymarciu linii górnośląskiej, Głogówek przeszedł w ręce przedstawicieli linii morawskiej, a po ich wymarciu, linii czeskiej.

Opracowanie niniejsze obejmuje w zasadzie dzieje linii górnośląskiej oraz tych przedstawicieli innych linii, którzy posiadali majątki na Górnym Śląsku, lub w inny sposób byli z nim związani.

Legenda rodowa podawana przez Oppersdorffów wywodzi ten ród z hrabstwa Tierstein w Szwajcarii(które w 1150r. Przyłączone zostało do Austrii). Pod koniec XIIw. Ruppert von Tierstein otrzymał w lenno od Rudolfa Habsburga za zasługi wojenne, zamek Eberstein i dobra Ebersdorf (w Austrii), od których wzięli swoje nazwisko. Początkowo jednak używali nazwisko Rolle. Na początku XV w. Jan von Ebersdorf, zwany Rolle, przybył na Śląsk i zapoczątkował śląski ród Oppersdorffów. Jego syn Henryk zakupił wieś Oppersdorff (Wierzbięcice k. Nysy) i od niej przyjął nazwisko. Prawdopodobnym protoplastą rodu był Albert z Oppersdorff, strzelec-kusznik biskupa wrocławskiego Tomasza, przez niego nagrodzony w 1267r. Za swój wysoki kunszt strzelecki dochodami tej miejscowości. Jego synem mógł być Jan Rolle.

Za właściwego w pełni udokumentowanego założyciela rodu należy uznać Jana Rolle urodzonego w 1388r. z zmarłego we Wrocławiu w 1445r. i pochowanego w kościele św. Krzyża, gdzie zachowała się jego płyta nagrobna. Dzięki żonie Annie Posadowskiej nabywa on miejscowość Gać k. Oławy, która z okolicznymi majątkami stała się pierwszą siedzibą rodową Oppersdorffów. W tamtejszym kościele parafialnym znajdują się ich liczne groby. Jednocześnie w Wierzbięcicach żył prawdopodobnie brat Jana – Paweł Rolle.

Syn Jana Henryk (ur. 1442 – zm. 1513) zapoczątkował karierę rodu Oppersdorffów. Jego najstarszy syn z drugiego małżeństwa Fryderyk (ur. 1417 – zm. 1544 w Brzegu, pochowany w kościele parafialnym) kontynuował główną linię rodu. W 1512r. ożenił się z Barbarą Strzela z Otmętu (1495 – 1567). Umarłą na zamku w Koźlu pochowano w kaplicy kościoła św. Krzyża w Opolu. Fryderyk posiadał trzech synów: Jana, Jerzego i Wilhelma.

Jan – najstarszy z nich, był twórcą potęgi rodu. Urodzony w Gaci (1514), zmarły w Głogówku (1584), pochowany został obok matki w ufundowanej przez siebie kaplicy Oppersdorffów kościoła św. Krzyża w Opolu. Która stała się drugą po Gaci kaplicą rodową ( żeliwne płyty nagrobne z tej kaplicy – obecnie zwanej piastowską – umieszczono w północnej części zewnętrznej ściany kościoła katedralnego w Opolu). Poświęcił się on głównie służbie wojskowej. W wieku 13 lat został paziem księcia Karola ziębicko-oleśnickiego, wyprawiał się do Włoch, gdzie brał udział w wojnie z Francją. Po powrocie służył pod dowództwem innego znanego Ślązaka – Jerzego Warkotscha w gwardii Ferdynanda I, biorąc udział we wszystkich jego wyprawach wojennych (m.in. w kampanii węgierskiej przeciwko Solimanowi (1540-41), działał w Siedmiogrodzie (1550-51), zaś w roku 1566 jako marszałek polny dowodził wyprawą na Węgry). W 1562r. brał udział w uroczystościach koronacyjnych cesarza Maksymiliana. Był członkiem rady cesarskiej aż trzech cesarzy: Ferdynanda I, Maksymiliana II i Rudolfa II. W latach 1556-1568 piastował urząs starosty księstwa opolsko-raciborskiego. Za zasługi wojenne i dyplomatyczne otrzymał w 1554r. dziedziczny tytuł barona (wolnego pana) oraz dobra w Czechach – Dub (Aich) i Frydsztejn (Friedstein). Odtąd kilka pokoleń Oppersdorffów dodawało do swego nazwiska „wolni panowie z Dub i Frydsztejnu”. Oprócz tego nabył Czastolowice w Czechach, Prochowice na Dolnym Śląsku, zaś na Górnym – dobra Głogówek i Koźle. A stało się to za sprawą jego ożenku z Christine von Zedlitz, córki właściciela zamku w Głogówku. Po śmierci teścia w listopadzie 1561r. nabywa stary zamek i od 1562r. rozpoczyna budowę nowego. Zainicjował opracowanie szczegółowej, liczącej w XX w. Kilka tomów kroniki rodu, która niestety w 1945r. zaginęła. Pomimo, że był dwukrotnie żonaty, nie miał potomstwa. Olbrzymi majątek został podzielony pomiędzy najmłodszego brata – Wilhelma i synów już nieżyjącego średniego brata – Jerzego I. Wilhelm odziedziczył dobra Koźle z Większycami i Sławięcicami. Był założycielem jedynej ewangelickiej linii Oppersdorffów z Koźla. Urodził się w Gaci (1519), zmarły w Lądku (1588), pochowany został w Czechach. W Koźli wybudował swoją rezydencję i w 1558r. pałac w Sławięcicach. W hrabstwie kłodzkim założył miejscowość Bolesławów k. Stronia Śl., zwana w języku niemieckim jego imieniem Wilhelmsthal. W listopadzie 1999r. odkryto w kościele parafialnym w Koźlu kryptę grobową linii ewangelickiej Oppersdorffów, w której byłą pochowana żona Wilhelma I – Urszula von Hake (zm. 1596) i ich syn Wilhelm II(zm. 1598). Koźle sprzedali w 1617r. synowie Wilhelma II – Bernard i Jan. Później w okresie rekatolizacji, reszta ich majątków została skonfiskowana i obydwaj musieli wyjechać ze Śląska. Bernard przeniósł się na teren Saksonii, a Jan – Brandenburgii.

Średni brat Jana i Wilhelma – Jerzy I (ur. w Gaci w 1516r., zm. w Nysie w 1577r., pochowany w Opolu) był właścicielem Raciborza i Polskiej Cerekwi – tu wybudował zamek. Brał udział (w stopniu kapitana) w wyprawie w 1550r. przeciwko Turkom. Dwaj synowie Jerzego I, którzy odziedziczyli po swoim stryju Janie część majątków dali początek dwóm liniom rodu:

  • starszy Fryderyk – linii czeskiej z siedzibą w Dub (Aich) i młodszy Jerzy II
  • Maksymilian – założyciel górnośląskiej z siedzibą w Głogówku.
  • Jerzy II ur. w 155or. W Polskiej Cerekwi, zm. w 1606r. w Glogówku, został pochowany w krypcie, którą urządził pod istniejącą już wtedy kaplicą przy kościele parafialnym (kolegiackim) dla zmarłej w 1597r. drugiej jego żony Izoldy. Odtąd chowano w niej potomków tego rodu a kaplicę nazwano kaplicą Oppersdorffów. Jerzy II w młodości był paziem arcyksięcia Ferdynanda, mając 16 lat (w 1566r.) brał udział w wyprawie księcia Ferrary przeciwko Turkom. Odziedziczył po swoim stryju Janie Polską Cerekiew (1577r.) i Słowików oraz Jaborowice, Dziergowice, Krzanowice, Podlesie. Od 1584r. zostaje panem (jako dzierżawca) Głogówka powiększając majątki o leżące w sąsiedztwie Komorniki i Łowkowice. Wykupując w 1595r. miasto od cesarza Rudolfa II (za 100 tysięcy talarów) on jak i jego następcy, zostają jego właścicielami – dziedzicami do 1642r. (założenie majoratu dóbr głogóweckich przez Jerzego III). Jerzy II czynił starania w dziedzinie urządzeń użyteczności publicznej, czego dowodem jest zachowana do dziś wieża wodna z 1597r. Posiadał tytuł członka rady cesarskiej i podczaszego cesarza Rudolfa II.

Z siedmiorga dzieci (był trzykrotnie żonaty) posiadał czterech synów, pomiędzy których nastąpił nietypowy podział spadku. Dziedziczny Głogówek otrzymał nie najstarszy, jak było praktykowane, a najmłodszy jego syn – Rudolf. Średni synowie: Wacław otrzymał dobra w księstwie opawskim (zapoczątkował linię opawską rodu), Fryderyk otrzymał dobra na Morawach (zapoczątkował linię morawską), zaś najstarszy  Jerzy III nie otrzymał żadnego większego spadku. Dziwne były dalsze losy spadku. Rudolf (ur. 1597r.) odziedziczył Głogówek w wieku 10 lat i rządził nim przez 10 lat do 1617r. W tym roku w karocy, w czasie podróży pomiędzy Nysą i Grodkowem, sprzedał wszystkie dobra najstarszemu bratu Jerzemu III, następnie wyjechał do Wiednia, gdzie niebawem zmarł (w 1620r.) w wieku 23 lat. Zdarzenie to badacze tłumaczą tym, iż prawdopodobnie Jerzy III był przygotowywany do stanu duchownego, dlatego nie otrzymał żadnego majątku, a miał być spłacany w gotówce przez swoich braci. Rudolf przejął Głogówek jako nieletni, a więc musiał mieć prawnego opiekuna, którym z pewnością był jego najstarszy brat Jerzy III.  On nie zamierzając zostać duchownym poczekał, aż Rudolf uzyskał pełnoletność (w tym czasie było to 20 lat) i w jakiś sposób zmusił go do rzekomej sprzedaży swoich majątków. Był to klasyczny, rodzinny zamach stanu.

Jerzy III (ur. 1588r.) był po swoim stryjecznym dziadku najwybitniejszym przedstawicielem rodu będąc od 1617-1651r. panem dóbr i I ordynatem  po przekształceniu przez niego Głogówka w 1642r. w majorat. Zostaje właścicielem Frydka (od 1636)r.) w księstwie cieszyńskim i Raciborza (od 1642r). Swoje majątki powiększa o sąsiednie Rzepce, Nowy Dwór, Łowkowice i Pisarzowice, w których urządza zamek dla wdów rodu Oppersdorffów. Na jego utrzymanie i zapewnienie bytu mieszkanek przeznacza dochody z dóbr wymienionych miejscowości. Rozbudowuje głogówecki zamek do dzisiaj zachowanych rozmiarów. Zakłada w nim teatr i jedyną na terenie Górnego Śląska drukarnię dworską, która działa w latach 1632 – 1664. Wychodzą z niej m.in. wiersze miłosne ordynata i inne rzadkie druki. Będąc niezmiernie pobożnym, przeznacza duże kwoty na klasztory Paulinów w Mochowie i Cystersów w Rudach. W niespokojnych latach reformacji i wojny trzydziestoletniej 1618-1648 (uchodzi do Ołomuńca, Niepołomic, Krakowa) buduje w Głogówku kopię Domku Loretańskiego przy kościele Franciszkanów, kopię Grobu Bożego z Jerozolimy, kościółek na Glinianej Górce (pierwszy był drewniany), funduje dzwon Ósmej Godziny. Nad bramą wjazdową przy wjeździe do zamku umieszcza hasło jezuitów: „OMNIA AD MAIOREM DEI GLORIA” – Wszystko dla większej chwały Bożej. W 1626r. otrzymał wraz z braćmi Wacławem i Freyderykiem tytuł hrabiego Rzeszy (Reichsgrafa). W latach 1622-1642 był starostą księstwa głogowskiego, był członkiem rady cesarskiej i rady królewskiej króla Jana Kazimierza, a w latach 1633-1642 landwójtem (sędzią) Górnych Łużyc.

Jerzy III, podobnie jak jego ojciec, był trzykrotnie żonaty. Z pierwszego i drugiego małżeństwa posiadał piętnaścioro dzieci, z których tylko pięcioro dożyło wieku dorosłego. {Pierwsza żona Benigna Poliksena baronowa von Promnitz (która wyszła za mąż mając 22 lata) urodziła dziesięcioro dzieci – przeżywa tylko dwoje – umierając przy porodzie ostatniego wraz z nim w wieku 37 lat. Druga żona Estera Barbara Reichsgraf von Meggau- wychodzi za mąż w wieku 16 lat, wydaje na świat pięcioro dzieci (jedna córka rodzi się w karocy w drodze między Dytmarowem, a Prudnikiem) umiera mając zaledwie 26 lat. 60-letni ordynat żeni się po raz trzeci, tym razem z 48-letnią Marią Elżbietą baronową von Pötting, z tego małżeństwa nie było potomstwa}. Jerzy III zmarł 16.05.1651r., według jego woli pochowany został bardzo skromnie w stroju żebraka niesiony na desce przez najbiedniejszych obywateli miasta, złożony pod głównym ołtarzem kościoła parafialnego (jego serce i dwóch pierwszych żon umieszczono są w ścianie nawy kościoła oo. Franciszkanów).

Godnym następcą swego ojca był Franciszek Euzebiusz I (ur. 1623r.), który odziedziczył majątki swego poprzednika w wieku 28 lat powiększając je o Racibórz i Friedeck (1666), Kujawy (1660) i Rudniki (1673). Władał nimi przez 40 lat. Utrzymywał on żywe kontakty z Polską, wielokrotnie odwiedzał Warszawę, gdzie w 1648r. odbył się jego ślub (na zamku) z dwórką Anną Susanną baronową von Bess z Olesna. W 1652r. otrzymał tytuł Reichsgrafa. W 1655 roku w czasie „potopu” szwedzkiego, na zamku w Głogówku gościł przez dwa miesiące króla Jana Kazimierza wraz z jego dworem. W rok później został mianowany starostą księstwa opolsko-raciborskiego. Z tej racji w sierpniu 1683r. witał w Tarnowskich Górach w imieniu cesarza i górnośląskich stanów zdąrzającego z odsieczą wiedeńską króla Jana III Sobieskiego. Przemówienie powitalne wygłosił kanclerz ziemski baron  Jerzy Wilczek. Hrabia 24. 08. Gościł równocześnie monarchę obiadem na raciborskim zamku. W tymże roku otrzymuje indygenat polski (szlachectwo polskie) a w 1686r. stopień pułkownika wojsk cesarskich, w następnym roku zostaje tajnym radcą cesarza Leopolda I. Zmarł w Głogówku w 1691r. posiadał jedenaścioro dzieci jednak wieku dojrzałego dożyło tylko pięcioro(w tych dwóch synów).

Najstarszy jego syn Jan Jerzy IV w  1691r. przejął po ojcu majorat głogówecki z majątkami Raciborza jako III-ci ordynat w wieku 42 lat. W latach 1691 – 1693 był starostą księstwa opolsko-raciborskiego. Zmarł  bezpotomnie dwa lata po śmierci ojca, natomiast jego żona zmarła w 1719r. na zamku w Pisarzowicach, który był przeznaczony dla wdów Oppersdorffów.

Majątki po nim przejął młodszy brat Franciszek Euzebiusz II (ur. 1650) jako IV-ty ordynat władający w latach 1693-1714. Brał on udział w bitwie pod Wiedniem w 1683r. w randze rotmistrza, awansując później do stopnia pułkownika wojsk cesarskich. Był tajnym radcą cesarskim, a w latach 1696-1699 sędzią ziemskim księstwa opolsko – raciborskiego. Nie pozostawił również potomstwa i umierając (na wylew krwi w czasie kuracji w Lądku w 1714r. ) był ostatnim przedstawicielem linii górnośląskiej Oppersdorffów. Majątki w drodze spadku przeszły na linię morawską tego rodu.

Założycielem tej linii był Fryderyk syn Jerzego II, a brat Jerzego III i Wacława. Urodził się w 1593r., zmarł w 1636r. w Polskiej Cerekwi, którą odziedziczył po ojcu. Pochowany został w Głogówku w urządzonej dla siebie i następców krypcie pod kaplicą św. Anny w kościele oo. Franciszkanów. Fryderyk studiował w Ołomuńcu (1604) i Perugii (1611). W latach 1625-1636 był starostą księstwa opolsko-raciborskiego, w 1635r. z bratem Wacławem uzyskuje hrabiego Rzeszy (Reichsgrafa). Pierwszym ordynatem z tej linii, a V w kolejności został Jerzy V Fryderyk (wnuk Fryderyka) urodzony w 1653r. w Brnie, właściciel Szakwic, Drzewohostic i Domaszelic oraz Miletin na Morawach. W 1714r. w wieku 60 lat przejął dobra górnośląskie, a umarł w 1743r., w Głogówku, pochowany zaś został w kościele oo. Franciszkanów. Linia morawska nie posiadał długo Głogówka, jako że jej ostatni potomek VI ordynat Henryk Ferdynand zmarł w 1781r. On spadkobierca majątków swego poprzednika powiększył je o Ściborowiece, Borek i Pietnie. Jednak druga jego żona Maria Józefa baronowa von Fragstein (1752-1797) sprzedaje je kolejnemu ordynatowi, a wl1791roku kupuje Walce. Dzięki jej żarliwym zabiegom w rządzie pruskim od 1780 roku przywrócono po 40-tu latach zwyczaj odbywania procesji na Glinianą Górkę. Jej rodowy herb umieszczony jest obok herbu Oppersdorffów na loży znajdującej się w prezbiterium kościoła parafialnego.

W drodze spadku majątki górnośląskie przeszły w ręce linii czeskiej założonej przez Fryderyka, syna Jerzego I, a brata Jerzego II (linia ta panowała tu do 1945r.). W 1781r. majorat głogówecki objął do 1785r. jako VII ordynat Józef Wacław, przedstawiciel szóstego pokolenia licznie rozrodzonego potomstwa Fryderyka. Następnym VIII ordynatem Głogówka (Ściborowic, Pietni i Borka do 1806r.) został w wieku siedmiu lat Franciszek Joachim, wnuk Józefa Wacława. W 1806r. na zamku przebywał Beethoven, który jemu dedykował IV Symfonię. Na jego zamku działał teatr i muzyczny zespół kameralny. Najdłużej panującym w latach 1818-1889, IX-tym ordynatem, był Edward Jerzy członek pierwszego niemiecku Reichstagu, jako deputowany na powiat prudnicki. Na zamku przeprowadził poważne prace budowlane, wprowadzając wiele elementów stylowo obcych, pozytywnie przekomponowując park.

Przedostatnim X-tym ordynatem był w latach 1889-1930 Jan Jerzy (ur. 1866r. w Głogówku – zm. w 1948r. w Lourdes). W 1890r. poślubia w Rzymie Dorotę księżną Radziwiłł (ur. 1871 w Zegrzu koło Warszawy, zm. w 1947r. w Lourdes). W latach 1907-1918 członek niemieckiego Reichstagu (przedstawiciel Centrum, później bezpartyjny) w czasie Plebiscytu na Śląsku w 1921r. optował za Polską. Z małżeństwa zrodziło się trzynaścioro dzieci (w tym trzy pary bliźniąt). Ich córki poślubiły przedstawicieli polskich rodów arystokratycznych ( Stanisław Lagowiec – Szczaniecki, zm. w 1945r. w radzieckiej niewoli, Paweł ks. Sapieha, Franciszek ks. Drucki – Lubecki). Dwóch jego synów – (Franciszek i Konstanty) zostało w 1944r. adoptowanych przez Władysława Jerzego  ks. Radziwiłła i przyjęli jego nazwisko.

Najstarszy syn Jana Jerzego – Wilhelm Karol Jan (1896-1992) po zrzeczeniu się przez ojca majątku, od 1930 do 1945 roku zostaje XI-tym i ostatnim ordynatem Głogówka. Z początkiem 1945r. z rodziną (żoną Marią Luizą ks. Isenburg, ur. w 1897, zm. w 1970 - i czterema synami) opuszcza zamek – uchodząc przed radziecką ofensywą do Niemiec. Ostatni ordynat, mimo iż dożył sędziwego wieku (96 lat) już nigdy nie odwiedził Głogówka. Natomiast dwóch żyjących synów Jana Jerzego – seniora rodu ur. w 1920r. oraz Józefa Ferdynanda, ur. w 1922r. Miałem przyjemność poznać osobiście i kilka razy towarzyszyć im podczas odwiedzin w Głogówku. Córka Józefa Ferdynanda – Maria Tatiana, ur. w 1961r., po studiach w Polsce wyszła za mąż i zamieszkała w Krakowie.

Literatura:

  1. W. v. Oppersdorff, Chronik, Status, Wapen und Devise der Grafen von Oppersdorff, Schlos Birstein Hessen, 1963 (mps)
  2. W. v. Oppersdorff, Stammtafeln der Grafen von Oppersdorff, 1968 (mps)
  3. W. v. Oppersdorff, Ahnentafeln der Gräfinnen von Oppersdorff, 1972 (mps)
  4. R. Sękowski, Herbarz szlachty śląskiej, 2000 (mps); Z kilkunastotomowego opracowania w 2001r. mają się ukazać dwa pierwsze tomy.


* Sposób dziedziczenia własności ziemskiej, wg którego cały majątek zmarłego nie podzielony przechodzi na najstarszego z żyjących synów krewnego. Służył zachowaniu potęgi możnych rodów szlacheckich.

Tekst został opublikowany w Roczniku Głogóweckim 2001. Publikacja w Głogówek Online za zgodą TMG .    

Zmieniony: Piątek, 27 Luty 2009 17:44