Głogówek Online
 
26 | 07 | 2017
I tak u nos wiycie na Wielkanoc na wsi je... Drukuj
Ziemia Głogówecka - Artykuły i Felietony
Autor: Daria Koziołek   
Piątek, 29 Marzec 2013 08:55

Kaplica Grobu Pańskiego w Głogówku, zdj. M. SzałaNojprzód momy post, to se wandzonki i miansa nie jy. To se cienko fetą sznity sztrajchuje. Po tym mumy „Żur”. Idzie se po wsi, poti na cmyntourz. Z grobów se stare wiyńce zbiyroł, daje na wielka kupa na zołpociu.

A przez zaly rok zbiyroł se szkrobołczki, z którymi idzie se do rzyki, coby je w lodowatyj wodzie szrupować. A wiy­cie na co łony były? Teraz wom powia. Jak se zopolołwało ta fajera wielką, to se tyż ze zapolounymi szkrobołczkoma na pola szło i se wrzeszczało: „żuru, żuru!”

 

A tera to już trocha inakszi je. Syneczyska do łognia łopony wciepujom, a dziołki szkrobołczki w ropie moczom, a poti podpoulają.

Łostatni tydzień przed świentoma to jest fest zu tun. Chopy dworek, zołpocie i beszong sprzątają, a baby pierziny przebouczujom, izby luftujom, gardiny pierom, tepichy na sztandze klupiom. Dziołchy z omoma paczą piec kra­janki z posypką. A wiecie, jaki to poti doma wonie? Mmmm... A chopcy ze oporna jadom na torg: twaróg, swoj­skie masło, śmietunka, serwoutka sprzedouwać.

We Wielki Czwartek dzieci nogi naszim starzikom myjom, a ino kukaja na krziż i rzykają. A poti czekają aż do wody plums! Apfelzina leci. To ucichy dycki siła!

W sobota to już se ino w doma kurze ściero i kończom kołołcze ze makam piec. Po połedniu już se pomału dziec­ka kumpiom, a na piecu jajka w łuskach cebuli se gotujom. Potim se szykuje koszyczek z biołym papieram. Mama wandzonka kroi, swojskie masło daje, do kieliszka ździebko soli, te fajne jajka, co omy oskrobaly, swojska kiełbasa i po pół sznity dlo każdygo ze familii.

Rano w niedziela, jak się przijdzie ze Zmartwychwsta­nia kole siódmy. To se nie idzie doczekać na to śnioldanie, na ta wandzonka, na leberwuszt, co se czterdzieści dni nie jodło. Takie śnioldanie to chyba najdłuższy w roku. No bo przeca trzeba wszystko pokosztować. No ni? Poti dziecka idom na jedynasto na suma. Jak wroucajom, to już majom zupa nalono, że aż się kurzi. Nojbardzi wszyscy czekajom na drugie danie. Na kluski, blaukraut, rolady i tłusta kacz­ka. Po połedniu idyma na nieszpory i tam se śpiewoł wszyst­kie pieśni i hymny. Po nieszporze jest dobry kafej i kołołcz z posypkoma.

Przez te świynta nojwiyncyj dzieje se w poniedziołek. Chopcy ino czekaja na tyn dziyń. Dużo dziołchów wstowo rano i idzie do kościoła. Synczyska są zgniły i se bardzo rano wstołwać nie chcom. Ale niektórzi już pod kościołam z konwioma i ajmroma stojom. A jak im wody braknie, to do rzyki lecom. Mynszy chopcy to zaś z parfinoma ida dziołchy popsikać i za to kroszonka dostajom. A tyn poniedziołek, wiycie co dziołchy dokazywały? Na grochowniki do studoly uciykały. Synczyska nie umiały ich polołć bo by słoma była mokra. To by zas było larmo. Ja, ja...

A we wtorek to tychopcy som dran. Dziołchy biero nołtwardszy i nołwiankszy mietly i ich szastajom po tyj życku aż wrzeszczą. Na drugi zaś dziyń dziolhy mają grypam jak se dajom polołć, a synczyska majom siny, fioletowy i czer­wony żicka od mietłów. I na drugi rok zaś to samo!

I tak to u nos na wsi wiycie je...

Artykuł opublikowany w Roczniku Głogóweckim 2000. Publikacja w Głogówek Online ze zgodą TMG.

Zmieniony: Piątek, 29 Marzec 2013 09:10